Het verhaal van Meisje

Nonna Timorason (1963) is geboren en getogen in Almelo en groeide op als zevende in een gezin van acht. “In een groot gezin zoals dat van ons had ieder kind zijn taak. Er was een natuurlijke verdeling, waarbij de jongens bijvoorbeeld ramen lapten en de meisjes in de keuken hielpen. Als jonkie was de weg voor mij gebaand. Je doorliep een stapsgewijze loopbaan in de keuken. Als kleintje verzamel je de ingrediënten. Mijn moeder zei wat ze nodig had en zo leerde je meteen de namen kennen. Als je wat groter bent, kun je groenten helpen schoonmaken; gewoon met water of door ze af te borstelen. Op een zekere leeftijd mag je een mes vasthouden en leer je snijden. Wortels, knoflook, tomaten, lombok (rode pepers), noem maar op. Ik ben mijn moeder dankbaar dat ze streng was. Te dik gesneden? Dan kon je het zonder pardon overdoen. Nog altijd vind ik het mooi om iets als julienne te snijden en ik kan zeggen dat ik er aardig bedreven in ben.” Door te helpen in de keuken leerde Nonna ook wat later mise-en-place zou heten: alles voorbereiden en klaarzetten, om het koken soepel te laten verlopen. “Er heerste orde en discipline bij ons in de keuken én daarbuiten. Wat wil je ook, met een KNIL-militair als vader. Structuur aanbrengen om te optimaliseren zit gewoon in mijn genen.”

GOOD VIBES

Kleine meisjes worden groot en als het verantwoord is om met olie en vuur om te gaan, komt het fornuis in beeld. “Toen ik een jaar of twaalf was, kookte ik geheel zelfstandig. Nou ja, zelfstandig… mijn moeder bepaalde wat er gekookt werd. Zoals een lekker stukje makreel met spitskool en rijst. Naast veel groente en rijst of aardappelen – we aten ook Hollandse pot, maar wel met een Molukse twist – kwam er altijd vlees of vis op tafel. Groentes in overvloed, vlees in afgepaste porties. Goede verhoudingen zijn belangrijk in de Indonesische keuken. Kemirienoten gebruik je bijvoorbeeld in een oneven aantal en ook hoe je de muntu (stamper van een stenen vijzel) vasthoudt, luistert nauw. Alles om ‘good vibes’ in het eten te krijgen.” En dat is precies wat Nonna wil, mensen – en zichzelf – een goed gevoel bezorgen met eten. “Samen eten is samen delen. Delen is een belangrijke waarde uit de Molukse cultuur. Als je deelt, is er ook altijd genoeg. Dat kan alleen vanuit je hart en vanuit liefde. Samen eten is intiem, het doet wat met mensen; het verbindt. Die verbondenheid creëren, dat is waar ik voor ga.”

“ALS IK MENSEN MET ETEN KAN VERBINDEN, BEN IK HELEMAAL GELUKKIG.” – NONNA TIMORASON

COMPLIMENT

Op haar achttiende nam Nonna met haar toenmalige partner en een stel vrienden een bistro over en haalde alle benodigde papieren. Toch was dat nog niet ruim baan voor haar passie. “Koken en eten klaar maken was tot dan toe een vanzelfsprekendheid. Het ging me prima af en ik deed mijn ding, maar de zaak voelde niet als ‘van mij.’ Toen dacht ik voor het eerst: ik wil dit zélf doen!” Na vier jaar werd de bistro van de hand gedaan en belandde Nonna in de catering. “Ik heb jaren gewerkt aan het professionaliseren van bedrijfsrestaurants, waarbij ik ook steeds meer leidinggevende taken kreeg toebedeeld. Zo kon ik mijn organisatorische talenten combineren met het ontwikkelen van mensen. Op een gegeven moment was het bedrijfsrestaurant die we runden, kwalitatief én qua prijs concurrerend met restaurantjes in de omgeving. Mensen kwamen de bedrijfsmaaltijden zelfs afhalen voor thuis. Een groot compliment. Hoe dat is gelukt? Door de verbinding met de gasten aan te gaan en goed naar ze te luisteren. Wat vinden ze lekker? En hoe bezorg ik ze een fijne tijd, waarbij ze even niet aan het werk denken? Mijn diepste doel was en is om mensen door eten in verbinding te brengen met zichzelf.”

HELEND

Dat samen eten zelfs helend kan zijn voor onderlinge verhoudingen, zag Nonna in het bedrijfsleven, waar ze diverse functies uitoefende. “Eten verzacht. Niemand slaat iets af als je voedsel met hem deelt, zelfs de grootste bullebak niet. Bijkomend voordeel is dat je tijdens het eten je mond moet houden om te kauwen. Tijdens die natuurlijke momenten van stilte ontstaat ruimte om even een pas op de plaats te maken, te luisteren en na te denken voordat je het woord weer neemt.” De passie voor eten en drinken die Nonna in elke baan met zich meebracht, had steevast zijn uitwerking. Teams die als los zand aan elkaar hangen, werden een eenheid na een middagje samen koken. Een koffiemachine bracht verbinding tussen van elkaar vervreemde collega’s. Samen met eten bezig zijn, bracht ogenschijnlijk uitgerangeerde medewerkers op een hoger plan. “Steeds speelde samen eten en drinken een rol in het verbinden van mensen.” Ook buiten het werk vult Nonna tijd met koken voor anderen, vaak groepen, van buurtvereniging tot vakantiereizen. Tijdens een stage bij een koffieschenkerij merkte Nonna dat mensen spontaan reageren op haar natuurlijke neiging om contact te maken. “Als je verbinding wilt maken, straal je dat uit. En wat je daarin geeft, krijg je ook terug. De positieve feedback die ik ontving, was voor mij het laatste zetje om het businessplan voor Meisje af te ronden en te onderzoeken hoe ik mijn droom kon waarmaken. Dit is hoe ik ben grootgebracht, wie ik geworden ben en wie ik zijn wil. Als ik mensen met eten kan verbinden, ben ik helemaal gelukkig.”

Sorry, the comment form is closed at this time.